Maqolada o‘zbek va ispan tillaridagi dalil–adalid, miskin–mezquino hamda harakat–alharaca juftliklarining zamonaviy ma’no munosabatlari tarixiy attestatsiyalar bilan chog‘ishtiriladi. Izohli lug‘atlar, XIII–XV asrlarga oid kastil hujjatlari va tarixiy semantikaga bag‘ishlangan tadqiqotlar asosida denotativ, aksiologik va pragmatik farqlanishning dalillanish chegaralari aniqlanadi. Tahlil umumiy etimon ma’no ekvivalentligini kafolatlamasligini, ayni paytda hozirgi tafovutning o‘zi tarixiy o‘zgarish sanasini isbotlamasligini ko‘rsatadi. Natijalardan ikki tilli lug‘atchilikda, filologik sharhda va kontekstga mos tarjima muqobillarini tanlashda foydalanish mumkin.